"ΜΗ ΛΥΣΗ" ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΜΙΑ "ΚΑΚΗ ΛΥΣΗ"

"ΜΗ ΛΥΣΗ" ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΜΙΑ "ΚΑΚΗ ΛΥΣΗ"

Ας ξεχάσουμε για λίγο τα Σκόπια... Από το 1950 ως το 1989, επί 39 χρόνια, η Δυτική Γερμανία αρνιόταν να αναγνωρίσει το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του '60 η Ανατολική Γερμανία αναγνωρίστηκε διεθνώς απ' όλα τα υπόλοιπα κράτη, ακόμα και από νατοϊκούς Συμμάχους της Βόννης.
Αλλά η Δυτική Γερμανία ουδέποτε την αναγνώρισε ...;Ο Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ απέρριψε τότε αυτό που προέβλεπε το Peace Note του Στάλιν για την συννένωση, γιατί ήταν περισσότερο «μια συγκυριαρχία ξένων επιρροών στη χώρα του, παρά μια επανένωση»!
Επέμενε ότι η αληθινή Ένωση θα ερχόταν όταν αποδυναμωνόταν διεθνώς η ΕΣΣΔ και διαλυόταν το Ανατολικογερμανικό καθεστώς, που ήταν απολύτως εξαρτημένο από τη Μόσχα.
Τον αποκάλεσαν «ανόητο», «φανατικό» και τυχοδιώκτη. Τους απαντούσε ότι η πολιτική δεν είναι τζόγος, δεν στηρίζεται σε βραχυχρόνιες ευκαιρίες, αλλά σε μακροχρόνιες προοπτικές. Κι ότι οι πολιτικοί -; αντίθετα με τους διπλωμάτες - δεν βιάζονται να κλείσουν προβλήματα όπως-όπως. Τα λύνουν όταν ωριμάσουν, δεν τα κλείνουν σε πρώτη «ευκαιρία». Γιατί αλλιώς δημιουργούν χειρότερα προβλήματα για το μέλλον. Και ασφαλώς ποντάρουν στη μακροχρόνια αποδυνάμωση του αντιπάλου τους, για να κάμψουν την αδιαλλαξία του. Ο Αντενάουερ διακήρυξε τότε ότι η «μη λύση» είναι απείρως προτιμότερη από μια «κακή λύση».
Αναθεματίστηκε γι' αυτό από πολλούς. Αλλά δικαιώθηκε πλήρως. Και αναγνωρίστηκε η δικαίωσή του απ' όλους.
Το πιάσατε το υπονοούμενο;